Iedereen die petanque speelt zal er vroeg of laat mee geconfronteerd worden. Je verliest een wedstrijd met 0 - 13. In Frankrijk zal men er heel hard om lachen als dit gebeurd. Vooral als het gebeurt bij een speler die hoog geplaatst staat. Er wordt dan geroepen "Il a fait Fanny". En als je dan in volslagen onschuld vraagt wat die uitdrukking dan inhoudt, verraden alle pretoogjes om je heen dat de voorzichtigheid waarmee je de vraag gesteld hebt, volkomen op zijn plaats was.

Je geeft namelijk de Fransen een kans om een smeuïg verhaal ter sprake te brengen. Als het spel gespeeld wordt bij een plaatselijk café of een oudere bouleclub, dan zal er ergens een bel klinken, en dan zal je in eerste instantie denken dat de verliezer een rondje moet geven, maar niks is minder waar. Ergens wordt er een schilderij of plaquette vandaan gehaald, met daarop een mooie dame die haar welgevormde billen toont. En de verliezer zal deze plaquette moeten kussen.

Meestal wordt daarna inderdaad wel een glaasje gedronken, en wordt er eens flink om gelachen. Wanneer dit bij een heel goede speler gebeurt, dan halen de wat mindere spelers weer eens opgelucht adem. Want hun zelfvertrouwen is weer een beetje opgekrikt.

Al ben je nog zo goed, de bal blijft rond.

Dit is een schitterende folklorische traditie, en een wonderlijk verhaal dat nog steeds voort leeft onder de petanque spelers, maar waar komt Fanny eigenlijk vandaan?

Tegen het einde van de 19de eeuw had Fanny Dubriand in Lyon de gewoonte haar welgevormde billen te laten zien, om zo de spelers die met 0 - 13 hadden verloren te vernederen.  We kunnen niet met zekerheid zeggen of er ook sprake was van kussen, of dat het alleen een omhelzing was. In ieder geval gebruikt men sindsdien de uitdrukking `Embrasser Fanny` (Fanny kussen of omhelzen).

Een ander verhaal zegt dat Fanny aan de vooravond van de eerste wereldoorlog serveerster was in een café in het noorden van Frankrijk. Zij liet zich omhelzen door verliezers die geen enkel punt behaalden tijdens een spel petanque. Deze omhelzing was een troost, een schadevergoeding. Tot op een dag de burgermeester van de regio ook bij haar kwam om te worden getroost.                                            Misschien had Fanny iets tegen hem. Het is in ieder geval zo dat ze boven op een stoel klom, haar rokken omhoog deed en hem haar welgevormde billen voor hield. Waarop de burgermeester zonder blikken of blozen twee dikke klapzoenen gaf.

Dat was het begin van een lange traditie. Sindsdien, omdat de spelers niet altijd een echte Fanny bereid vonden, bezitten veel verenigingen een plaquette, beeldje of een schilderij van Fanny. Die hangt of staat op een ereplaatsje, waar de winnaars de de spelers die met 0 - 13 verliezen mee nemen om een kus te geven op de welgevormde billen van Fanny. Het kussen van Fanny dat in het begin een schadevergoeding was werd aldus een straf, een vernedering.